vrijdag 30 juni 2017

#WOT 2017 deel 26

Gal ~ 1) Bijbelboek (afk.) 2) Bitter lichaamsvocht 3) Bitter vocht 4) Bittere gemoedsstemming 5) Bittere stof 6) Bittere vloeistof 7) Bitterheid 8) Boosheid 9) Boze stemming 10) Deel van het lichaam 11) Dier 12) Door de lever afgescheiden vloeistof 13) Eenheid van versnelling 14) Fransman 15) Gezwel op planten 16) Haat 17) Inwendig lichaamsdeel

In het stadje waar ik woon hebben we langs de gracht een straatje liggen wat Galmanspad heet. Ik heb dat altijd een intrigerende naam gevonden. 
Wat was een Galman? Of wie natuurlijk. Wat zou de reden zijn dat juist dit kleine stukje straat zo is genoemd. Waarom heet de overkant Zuideindigerpad, terwijl dat niet en het Galmanspad wel uitkomt op het Zuideinde?
Voor een antwoord op deze vragen zou ik natuurlijk eens mee kunnen lopen met een van de historische stadswandelingen. Of naar stichting Oud Meppel fietsen en daar eens vragen of iemand het weet. Of internet doorspitten, misschien staat daar een antwoord. Ik besluit eerst maar eens online te kijken of ik iets kan vinden.

In de fotoarchieven van Oud Meppel vind ik wat ik zoek. Het antwoord is een beetje teleurstellend. Niets met gal. Niets met galg. Niets bijzonders. Enkel dit:

 het Galmanspad, vernoemd naar Jan Galman, een waterbouwkundige uit Amsterdam, die omstreeks 1852 de vaarweg door Meppel wijzigde
(tekst van de website van Oud Meppel link )


Jammer, in mijn hoofd waren alle verklaringen een stuk spectaculairder. Misschien moet ik daar eens wat mee doen. 

dinsdag 27 juni 2017

wanneer beter worden niet vanzelf gaat

Het is begin april wanneer onze jongste wat begint te kwakkelen. We zijn niet verbaasd. Er waart een verkoudheidsvirus rond, diverse mensen hebben een buikgriepvirus en zelfs de griepgolf heeft nog een uitlopertje. Tel daar bij op dat jongste een ontzettend zwaar schooljaar draait (lessen op 3 HAVO-niveau, vijf vakken VMBO-tl examens en een dag in de week stage) de laatste tentamenweek net is geweest en het praktijkexamen eraan zit te komen. Het is niet verwonderlijk dat hij vermoeid is en zijn weerstand wat verminderd. Rond zijn praktijkexamen knapt hij wat op. We zijn gerustgesteld. Zie je wel, stress speelde een rol.
Een paar dagen later is hij toch weer ziek. Hij blijft weer een paar dagen thuis, slaapt weer een flink aantal uren en lijkt er weer tegen te kunnen. Tot een dikke week later. Dan is hij toch weer ziek.
Het valt op dat hij bij het ziek zijn steeds pijnklachten heeft in de buikstreek. Dat maakt mij toch wat onrustig en we besluiten toch maar eens langs de huisarts te gaan.
De klachten van jongste zijn wat vaag dus besluit de huisarts niet te hard van stapel te lopen en te kijken of jongste niet last heeft van constipatie. We krijgen wat tips en een middeltje om de darmen wat op gang te krijgen.

In eerste instantie lijkt jongste wat op te knappen. Hij neemt een aantal dagen het voorgeschreven middel en doet zijn schriftelijke examens. Daarna lijkt het snel beter te gaan.
Tot het nog geen week later flink mis lijkt te zijn. In het weekend wordt hij weer ziek en op maandag besluit ik hem thuis te houden. De klachten lijken veel op de klachten van voor de examens dus maak ik een nieuwe afspraak bij de huisarts voor hem. En dan gaat het snel bergafwaarts. Vrij plots neemt de pijn flink toe en er komt koorts bij. Een spoedkijkoperatie wijst uit dat jongste een langdurige blindedarmontsteking schijnt te hebben. Er is geen 100% zekerheid omdat de appendix niet is aangetroffen maar op zijn plek zat wel een enorm abces.
Na een week ziekenhuis mag jongste mee naar huis. Eindelijk beter worden. Tenminste, dat is wat wij dachten.

De operatie is vijf weken geleden en ondanks dat de hevige pijn weg is en hij sindsdien geen koorts meer heeft gehad blijft jongste kwakkelen. Hij is vaker thuis dan dat hij wel naar school kan. Hij kan nog steeds niet langer dan drie uur naar school. Hij heeft nog steeds een naar gevoel in zijn buik. Hij slaapt nog steeds zeer geregeld een flink aantal uren bij. Hij is nog steeds een eng mager jochie met ingevallen wangen en donkere kringen rond zijn ogen. En hij heeft nog zeer geregeld pijn.

Natuurlijk zijn we al een paar keer terug geweest bij de huisarts. En iedere keer worden er zinnige dingen gezegd en logische stappen gezet. Iedere keer lijkt hij wat op te knappen en dan een paar dagen later stort het kaartenhuis weer in en is hij weer terug bij af.
Het is lastig te zien. De jongen heeft het zo moeilijk met zijn lastige lijf. Hij is iedere keer zo teleurgesteld dat hij weer eerder dan gehoopt van school komt. Hij is zo moedeloos als de pijn weer toeneemt. Hij is zo verdrietig dat hij niet beter wordt. En dan hebben we het nog niet eens over alle leuke dingen die hij al heeft moeten missen en waarschijnlijk nog gaat missen dit schooljaar.
Het komt nog wat harder binnen omdat ik zo goed weet hoe het voelt als je iedere keer opnieuw door je lijf in de steek gelaten voelt. De klap komt iedere teleurstelling steeds harder aan. En op het moment zijn het mokerslagen die hij te verduren krijgt.
Vandaag heb ik opnieuw contact gezocht met de huisarts. Helaas is onze eigen huisarts al twee weken op vakantie dus wordt er waargenomen. De waarnemer wil dat jongste door een huisarts wordt gezien voor vervolgstappen, maar we zijn een beetje huisarts moe. Helemaal omdat de waarnemer eind van de week pas tijd had en jongste dus door nog weer iemand anders gezien zou worden. Een derde huisarts voor hetzelfde probleem. Ik heb dus verzocht om een verwijzing naar de kinderarts. Als het goed is hoor ik vanmiddag of de waarnemer daar mee instemt.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

vrijdag 16 juni 2017

#WOT 2017 deel 24

Recept ~ 1) Bereidingsvoorschrift 2) Bereidingsvoorschrift van een geneesmiddel 3) Bereidingsvoorschrift van spijzen 4) Bereidingswijze 5) Briefje voor geneesmiddel 6) Dokters eetvoorschrift 7) Doktersvoorschrift 8) Formule 9) Gebruiksvoorschrift 10) Geneesmiddelenbriefje 11) Kookinstructie 12) Kookvoorschrift 13) Medische term 14) Prescriptie

Als ik ergens geen genoeg van kan krijgen is het recepten. Ik ben er gek op. Niet alleen omdat ik van koken en lekker eten hou. Ik vind het heerlijk om recepten te lezen. Zelfs als ik ze nooit ga koken.
Een gevolg van het leuk vinden om door recepten te bladeren is dat ik een leuke collectie aan kookboeken heb. Sommige gekregen vanuit de boekenkast thuis, andere zelf gekocht toen ik koken steeds minder als een noodzakelijk iets begon te zien en lol kreeg in het bereiden van diverse gerechten.
Hoewel ze al een tijd niet meer allemaal beneden in de kast staan heb ik het niet over mijn hart kunnen krijgen een enkel kookboek weg te doen. Zelfs als ik er nooit een gerecht uit heb gemaakt of zal gaan maken.

In de loop van de tijd zijn er wel een aantal recepten die zeer populair zijn. Sommige omdat ze zo snel en makkelijk zijn. Andere omdat ze heerlijk feestelijk zijn. En soms omdat een goede appeltaart altijd lekker is.


Toen mijn  kinderen interesse kregen in koken waren dit de gerechten die ze graag wilden maken. Punt was alleen dat het recept van appeltaart verloren is gegaan in de brand in onze woning. Andere recepten zijn mondeling doorgegeven door mijn moeder en deze hebben een opmerkelijk hoog gehalte snufjes van dit en beetjes dat, als je hebt een handje zus en anders een scheutje zo. Koken op herinnering en gevoel zogezegd.





Ik besloot een kookschrift te gaan maken. Een schrift met alle recepten die ik veel maak. Mijn eigen recepten verzameling. Ik kocht een schrift met harde kaft en begon direct met het noteren van het recept van appeltaart. En dat is het enige recept wat ik er ooit ingeschreven heb.

Alle andere recepten zitten er wel in. Op receptenkaartjes. Op kladblaadjes. Geprint. Op allerlei manieren is mijn schrift gevuld met recepten. Maar het lijkt in geen velden of wegen op het naslagwerk wat ik mijn kinderen wil nalaten. Het is de gedachte die telt zullen we maar denken. En misschien komt er een dag dat ik flauw word van al die losse papiertjes en ze toch eens opschrijven.

vrijdag 9 juni 2017

#WOT 2017 deel 23

Cofveve ~ 1) als je in slaap valt tijdens het tweeten van onzin 2) Uitroep 3) Tussenwerpsel 4) Cryptisch slotwoord van een president 5) Tweet van Trump op 31 mei 2017 6)…

Ik heb een stiekeme liefde. Zo stiekem dat ik enkel het Engelse woord weet voor dat wat ik zo leuk vind. Het heet ‘Jibberish’. Een echt goede vertaling is er niet, al komt Koeterwaals in de buurt.
Al eerder vertelde ik over het spelen met taal van manlief en schoonmoeder. Dat levert een aantal prachtvoorbeelden van Jibberish op. Zo zien ze geregeld mumsels vliegen. En als er iets niet helemaal gaat zoals het de bedoeling is kun je ‘aggedappadapa’  of een variant daarop horen. En ‘appelopen uit’ betekent dat een grapje nu wel afgelopen mag zijn.
Poekeltjespap is ook een woord uit die erfenis. Ooit ontstaan toen de jongste broer in gierende uithalen vertelde dat hij geen pap met klontjes lustte. Hij was alleen even vergeten hoe je klontjes ook alweer noemt en maakte daar dus poekeltjes van.

Veel van de jibberish woorden in ons gezin zijn zo ontstaan.. Zo begon Maggi binnen ons gezin als ‘floepfloep voor in de soep’ maar oudste kon dat woord maar niet kon onthouden en noemt het standaard ‘pilipili’.
Sowieso is oudste bij ons een bron van woordverbastering. Alleen kunnen we er normaal nog wel wat van het origineel uit halen. Zo weet iedereen met even nadenken wel wat een paaskannekoek is. En als hij vraagt of de auto op de kampeerplaats staat weten we ook echt wel dat hij het niet over een camping heeft. Het woord ‘sergenant’ hebben we wat langer over gedaan. Het blijft verbazingwekkend dat die jongen zijn eerste woordje ‘container’ was.
meme gevonden op internet




Terug naar het begin. Ik ben flink aan het puzzelen geweest maar ik denk dat covfefe staat voor Scorsese. Trump is vast al aan het dromen over de verfilming van zijn presidentsjaren en in zijn dromen heeft hij de regisseur vast uitgezocht. Maar hoe heette de man ook alweer? Oja, Covfefe!

zondag 4 juni 2017

#WOT 2017 deel 22

Luisteren ~ 1) Aandacht schenken 2) Aanhoren 3) Afluisteren 4) Aandachtig horen 5) Auditief waarnemen 6) Behoren 7) Beluisteren 8) Bemerken 9) Fluisteren 10) Gehoorzamen 11) Gericht horen 12) Horen 13) Iets vernemen 14) Ingesteld om te horen 15) Invloed van iets ondergaan 16) Laat zich makkelijk sturen 17) Met aandacht horen 18) Met het oor waarnemen

In mijn tienertijd stond het altijd hoog op de lijst van hobby’s, muziek luisteren. Ik kon het uren en uren achter elkaar. Ik luisterde muziek, probeerde de teksten te ontcijferen, zocht informatie over liedjes en artiesten. Kortom, ik nam muziek luisteren als hobby heel serieus.

Nog steeds vind ik mijzelf een muziekliefhebber. En nog steeds ben ik gek op trivia en teksten. Ik ben er altijd trots op geweest een halve muziekencyclopedie te zijn geweest. Tot op het aanmatigende af. Ik had weinig begrip voor mensen die geen artiest konden onthouden. Of zelfs de titel van hun favoriete nummer niet wisten. Ik kon daar met mijn hoofd niet bij.


Wijsheid komt met de jaren.  Of eigenlijk verval. Nog steeds vind ik muziek geweldig maar ik ben een stuk minder fanatiek. Vooral omdat mijn hoofd zo vaak zo vol is dat ik stilte nodig heb om tot rust te komen. En door ziekte en chronische vermoeidheid is mijn mentale muziekarchief flink gecrashed. Nieuwe informatie beklijft minder snel. Oude informatie zit er nog wel maar is moeilijk bereikbaar en is veelal versnipperd. Vooral songteksten hebben last van versnippering. Helaas voor de mensen om mij heen is dat voor mij geen enkele reden niet meer keihard mee te zingen.

donderdag 18 mei 2017

#WOT 2017 deel 20

Haar ~ 1) Baardgroeisel 2) Begroeid terrein 3) Begroeiing 4) Bezittelijk voornaamwoord 5) Bijwoord 6) Bos haar 7) Deel van het gezicht 8) Deel van het hoofd 9) Deel van het lichaam 10) Deel van een strijkstok 11) Dier 12) Fractie 13) Haarbosje 14) Hoofdbedekking 15) Hoofdhaar 16) Hooggelegen stuk heide 17) Hoogte in een heide 18) Huidbedekking

In ons gezin zijn we allemaal gezegend met een behoorlijke bos. Gelukkig zijn we ook gezegend met een uitstekende kapster. Een die haar vak verstaat. Een die onze specifieke bossen goed kent. Een die er altijd voor zorgt dat ze twee volledig opgeladen tondeuses heeft als ze de Stegink-mannen gaat knippen. Een die nog een opleiding tot herenkapper heeft gedaan na de op dames gerichte opleiding. Een die al sinds ik kinderen heb aan huis komt. Een kapster die ook nog eens een vriendin is.

Onze kapster is al heel lang onze kapster. De eerste keer dat ze mijn haar knipte was ik twintig. Toen ik tien jaar later ging trouwen bestond er dan ook geen enkele twijfel over wie mijn haar zou doen op de grote dag. Ik ben nog steeds blij dat ze ‘ja’ zei toen ik haar vroeg.
Ze heeft mijn haar gekleurd, gekruld, nogmaals gekleurd en nog maar een keer omdat de kleur steeds spontaan uit mijn haar spoelde. Er is een proefkapsel gemaakt. En ze heeft mijn haar een dag van te voren nogmaals gekleurd.

De grote dag zelf stond ze om acht uur in de woonkamer om mijn haar te doen. Toen ze daarover tevreden was heeft ze mijn make-up gedaan. Ook heeft ze me in mijn jurk geholpen. Toen manlief en ik foto’s lieten maken heeft ze samen met mijn schoonzusje de jongens in de kleren gehesen en ook hun haren in model gebracht. Tot in de laatste uurtjes heeft ze gezorgd dat ik er uitzag zoals ik eruit wilde zien op mijn trouwdag.


Tot twee jaar geleden dacht ik dat dat het liefste was dat ze ooit voor me had gedaan. Tot ik in het ziekenhuis lag en ze plots met mijn jongste zoon aan mijn bed stond. Toen wist ik pas echt wat voor bijzondere vrouw die kapster van ons eigenlijk is. Ik ben heel blij met haar en onze bijzondere vriendschap. En ook nog steeds met mijn bruidskapsel.




maandag 15 mei 2017

De bibberkip, de psychologe van de koude grond en andere ikken

Afgelopen vrijdag mocht ik weer op visite bij de longarts. Even bijbabbelen over het slapen met de cpap en de astma. Zoals altijd kwam hij langs. De door mij gevreesde vraag. “Hoe gaat het nu met u?”
Een aantal jaren zou ik zonder nadenken hebben verteld hoe het op dat moment ging. Goed of slecht, ik nam geen blad voor de mond. Ik zit namelijk niet voor niks bij een arts. Daar hoef ik me niet groot te houden of beter voordoen dan ik me voel. Maar sinds een tijdje merk ik dat ik minder spontaan antwoord geef. Ik twijfel. Helemaal als ik denk dat het best heel aardig gaat.

Het was een vreemde gewaarwording toen ik vrijdag merkte dat ik terughoudend was in het benoemen van de positieve veranderingen die er zijn. Alsof ik met het uitspreken dat het zoveel beter met me gaat de Goden verzoek. Alsof ik het noodlot over me afroep. Alsof ik hoogmoedig ben.
De psychologe van de koude grond in mij kan dat best verklaren. Er zijn de afgelopen jaren nogal wat momenten geweest dat ik me vlak voor het mis ging net weer wat beter begon te voelen.
Nee, dat overdrijf ik. Het is meer dat er enige tijd een stijgende lijn leek te zitten in mijn gezondheid, welbevinden en energie maar dat die in plaats van doorzetten, afboog en langzaam maar zeker weer ging dalen naar een nieuw dieptepunt op die vlakken.

Mijn optimistische ik ergerde zich nogal aan die psychologe en die bibberkip. Die zou juist wel van de daken willen schreeuwen dat nu eindelijk echt ontdekt is waar ik al die jaren al last van heb. Die ik wil aan de slag, dingen ondernemen, eindelijk afvallen, al die dingen die al die tijd zover buiten mijn bereik leken.

Mijn nuchtere ik bekeek al die ikken eens van een afstandje en schudde haar hoofd. Ik ben optimistisch maar wel voorzichtig optimistisch. De wonden van de vorige tegenslagen zijn nog erg voelbaar dus voorzichtig zijn mag. Zelfs bang zijn dat dit nog niet het einde van de gezondheidsellende is mag. Ik mag zelfs boos zijn dat het me nog steeds niet snel genoeg vooruit gaat.
Want als ik echt eerlijk ben tegen mezelf, gaat het gewoon goed. Elke week gaat het beter dan de week ervoor. De stappen zijn klein, maar de schade is ook in lange tijd opgebouwd. Dan kost het herstel ook veel tijd. Ik merk nu pas hoeveel ik niet meer kon, deed of durfde. En ook hoeveel daarvan ik nu wel weer doe.

Dus misschien ben ik er nog lang niet, ik ben heel blij dat ik onderweg ben.