zaterdag 19 november 2016

Koper

Weet je nog de ene dag
Jij en ik en ik en jij
De dag voor hemelvaart
De eerste warme dag van het jaar
Ik wilde een jurk
Dan wilde jij een auto
Eentje die je zelf mocht rijden
We namen een andere route dan de anderen
Zoals we dat eigenlijk altijd hebben gedaan
Onderweg genoten we van de jurk, de auto en elkaar
Zielsgelukkig



 
Ook na die dag hebben we een andere route gevolgd
Niet altijd geheel vrijwillig maar wel met heel ons hart
Het bracht ons dicht bij elkaar
Het dreef ons uit één
Maar de keuze van die dag bleef 
Ongewijzigd






Ik denk nog vaak aan die dag
Soms met weemoed
Soms met tranen
Maar ik weet
Stond ik opnieuw voor de keuze
Zou ik niets anders doen
Want jij en ik en ik en jij
Wij zijn die jurk en die auto
Onderweg op die andere route
Samen








donderdag 17 november 2016

#WOT deel 45

Niets ~ 1) Allerminst 2) Bijwoord 3) Dalles (alles of) 4) Dem 5) Flauwiteiten 6) Geen 7) Geen enkel ding 8) Geen enkele zaak 9) Geen sikkepit 10) Geen spaan 11) Geen vin 12) Geen zier 13) Haar 14) Helemaal niks 15) Iets dat heel weinig te betekenen heeft 16) In het geheel niet 17) Jota 18) Lucht 19) Minder dan iets 20) Minder dan weinig

Tijdenlang heb ik naar de opdracht zitten kijken maar er kwam geen inspiratie. Halve zinnen werden al afgekeurd voor ze überhaupt in mijn hoofd waren aangekomen. Insteken en ziens wegen werden beoordeeld en afgekeurd. Het woord ‘niets’ riep niets anders op dan grote leegte. Natuurlijk een perfect voorbeeld van niets, maar dat was niet een ‘niets’ wat ik interessant genoeg vond om een blog van te maken.

Dinsdag gaf ik het op. Ik sloot het document met de opdracht af en liet het WOT-woord voor wat het was. Er was geen inval, geen inspiratie, geen idee, enkel frustratie dat ik maar niet verder kwam dan het kopiëren van de opdracht. Dat was het me niet waard. En niets moet, toch?


Het heeft tot vannacht geduurd voor het tot me doordrong dat daar voor mij de kern van deze WOT  ligt. Niets moet.


Ik moet niet schrijven. Ik moet niet mee doen aan de WOT. Ik moet namelijk niets.
Nu zou ik heel zen kunnen zeggen dat ik graag wil. Dat zou zeker zeer mindfull en verantwoord zijn maar dat is het ook niet. Ik wil niet per se een WOT schrijven. Ik schrijf niet omdat het een levensvervulling is om te schrijven. Ik schrijf om het me een voldaan gevoel geeft als ik een laatste punt zet. Ik schrijf omdat ik een zekere trots voel als ik iets van mezelf teruglees. Ik vind het licht gespannen gevoel als ik op de publiceer en deelknoppen druk prettig. Ik vind het fijn om te zien dat er een aantal mensen de moeite nemen een door mij geschreven stukje te lezen.

Ik schrijf omdat het een door mij gekozen vorm van communicatie is waar ik veel zelfbevestiging en voldoening uit haal. Niet omdat het moet. Want niets moet.


maandag 7 november 2016

#WOT deel 44

Alleen zijn ~ 1) Afgelegen 2) Afgezonderd 3) Afzonderlijk 4) Apart 5) Blotelijk 6) Enkel 7) Exclusief 8) Enkel of enkele 9) Eniglijk 10) Enig 11) Enige 12) Eenzaam 13) Enkel omdat er niemand bij is (crypt.) 14) In je eentje 15) In zijn uppie 16) Louter 17) Maar 18) Niet vergezeld 19) Niet onderling 20) Niemand 21) Niet samen 22) Onvermengd 23) Onvergezeld 24) Puur 25) Uitsluitend 27) Uniek 28) Uppie 29) Solo 30) Slechts 31) Solitair 32) Verlaten 33) Zuiver

Alleen zijn, wat klink dat heerlijk. Alles op mijn eigen tempo doen, op mijn eigen tijdstip, op mijn eigen manier. TV kijken wanneer ik dat wil en dan ook nog wat ik wil kijken. Alleen mijn eigen agenda bij houden en minstens een halvering van de hoeveelheid wasgoed.

Natuurlijk klinkt dat mij als muziek in de oren. Ik ben dan ook maar zelden echt alleen. Met mazzel ben ik overdag een paar uur alleen thuis, maar tussen de ploegendienst van manlief, het gunstige rooster van oudste, de korte schooldagen van middelste en de uitgevallen lessen van jongste door, zijn dat er vast niet meer dan drie. Tenminste, als onze oudste kat niet vindt dat ze me moet redden van de eenzaamheid en me overal waar ik ga volgen om tegen me te kletsen.

De laatste keer dat ik echt langere tijd alleen ben geweest is al even geleden. Dat was een weekend waarop oudste op kamp was, manlief nog mee mocht als begeleider en de jongste twee nog naar het logeerhuis gingen. En inderdaad daar heb ik toen volop van genoten. Overdag in bad, eten wanneer ik wilde, eten wat ik wilde, maar vooral met helemaal niemand rekening houden.Twee dagen lang was ik helemaal alleen. En net toen ik ze begon te missen kwam iedereen weer thuis.


Ja, dat alleen zijn klinkt best goed. Zo lang het maar niet te lang hoeft te duren kan ik daar erg van genieten.

dinsdag 1 november 2016

#WOT deel 43

Zin ~ 1) Absurd 2) Aardigheid 3) Animo 4) Belangstelling 5) Bestaansreden 6) Belang 7) Begrip 8) Bedoeling 9) Begeerte 10) Betekenis 11) Bijbelse figuur of naam 12) Doel 13) Dank 14) Damesblad 15) Deel van een tekst 16) Eetlust 17) Een regel woorden 18) Een regel woorden (crypt.) 19) Fascinatie 20) Fra 21) Frase 22) Geboeidheid 23) Geilheid 24) Gezegde

Jarenlang heb ik ze met plezier geschreven, de dagvoorbijhoroscopen. Bijna elke dag schreef ik een beschouwing over mijn leven van dat moment. Toch begon het na een tijdje wat te haperen. Ze verschenen zelfs een hele tijd niet. De prioriteiten lagen even elders.

Na enige tijd pakte ik het concept weer op. Ik miste het schrijven. Ik miste het even nadenken over de dagelijkse beslommeringen en het in woorden vatten van gewone ditjes en datjes. En gezien de positieve reacties was ik niet de enige die mijn mijmeringen miste.

Mijn hartinfarct en de daar op volgende beslommeringen onderbraken de reeks. Vaak was ik ’s avonds te moe om nog een stukje te schrijven. Ik probeerde lezers en volgers wel op de hoogte te houden van mijn wel en wee maar dagelijks lukte niet meer.


Na ongeveer een jaar heb ik wel weer overwogen het schrijven van de dagvoorbijhoroscopen weer op te pakken, maar eigenlijk ontbrak de zin. Ik had ernstig het gevoel dat ik al die piepjes, kraakjes, ergernisjes en blijheidjes al zo vaak had gedeeld dat het niet meer interessant was. Niet om te lezen, maar vooral ook niet om te schrijven. Ook niet omdat ik mijzelf een paar hindernissen had opgeworpen.

Ik wilde niet weer schrijven over lichamelijke ongemakken omdat ik sommige mensen niet ongerust wilde maken. Maar ook wilde ik er niet over schrijven omdat het er op begon te lijken dat ik niets anders mee maakte dan zwak, ziek en misselijk zijn.

Ook wilde ik absoluut niets schrijven over de depressie/burn-out/stressgerelateerde overspannenheid van manlief. Dat voelde niet kies. Zijn worsteling met zichzelf, mijn gezondheid, ons gezinsleven en het leven in het algemeen was iets wat maar weinig benoemd werd buiten ons huis. Het leek niet juist om dit dan groots uit te meten in een blog wat het hele internet over kan.

Hetzelfde gold voor het vastlopen van onze oudste zoon. Hoe groot ook de impact op een ieder van ons, het was meer zijn privé dan het mijne en dus niet aan mij om aan de grote klok te hangen.


De keuze niet over bovenstaande zaken te willen schrijven beperkte mij behoorlijk in het schrijven. Dit waren namelijk wel precies die dingen waar mijn dagen mee gevuld waren. Er was niet veel ruimte voor andere dingen.

Deze zelf opgelegde beperkingen hebben invloed op al mijn schrijven. Niet vrijuit schrijven lijkt mijn creativiteit aan te tasten. De #WOT wordt vaker niet dan wel geschreven omdat mijn eerste invalshoek vaak een link heeft naar mijn taboes en het me niet lukt dit los te laten en een ander licht over het woord te laten schijnen.
En ook bij iets totaal nieuws als het schrijven over spreekwoorden en gezegden op de blog van Carel, merk ik dat ik op de handrem sta.

In mijn hoofd voelt het als een verkeersinfarct. Er is na een ongeluk zoveel chaos ontstaan dat het terug in goede banen leiden en opruimen van de rotzooi nog steeds leidt tot opstoppingen, vertragingen en kleine aanrijdingen. Het kost veel tijd om alle geleden schade naar behoren af te handelen.


Of de dagvoorbijhoroscopen ooit weer terug komen weet ik nog niet. Misschien wel, maar misschien vind ik wel een totaal ander concept om mijn zin in schrijven in kwijt te kunnen.

woensdag 19 oktober 2016

#WOT deel 41

Wachten ~ 1) Afwachten 2) Bevroeden 3) Bewaken 4) Beiden 5) Dralen 6) Darren 7) De kat uit de boom kijken 8) Ergens blijven tot iets komt 9) Hoeden 10) Marren 11) Meppen (crypt.) 12) Schilderen 13) Sarren 14) Tarten 15) Toeven 16) Tokken 17) Talmen 18) Tegemoet zien 19) Uitkijken 20) Verbeiden 21) Zwerven

Wie geregeld met gezondheidszorg te maken heeft mag veel wachten. Zelf noem ik mij onderhand een expert. Wachten aan de telefoon om een afspraak te maken. Wachten in de wachtkamer op de arts. Wachten in een volgende wachtkamer op een onderzoek. Na een onderzoek wachten op de uitslag.

Een deel van mijn leven wordt ingevuld met wachten. Gelukkig heb ik er geen grote hekel aan. Voor mij een kwestie van mijn mentale instelling aanpassen. Als ik mij heb ingesteld op wachten maakt het me niet uit hoe lang ik ergens moet zitten wachten. Ik heb als voorbereiding al mijn telefoonspelletjes volledig klaar staan. Er zit een haakwerk in mijn tas. En als ik echt lang wachten verwacht ook leesvoer, een flesje water en een pakje sultana’s.
Opvallend is wel dat als ik zo goed ben voorbereid ik maar nauwelijks hoef te wachten. Alles lijkt mee te vallen. Er zijn weinig wachtenden voor mij. Er is een afspraak tussen uitgevallen. Het spreekuur verloopt op tijd. Vaak sta ik goed voorbereid zo weer buiten me te verbazen hoe weinig ik heb hoeven wachten.

Hoe minder druk ik mij maak over eventueel lang wachten, hoe soepeler alles lijkt te verlopen. Ook ik sta wel eens in een overvolle supermarkt. Dan kan ik mij best gaan ergeren maar daar verandert die wachtrij geen centimeter van. Juist dan lijkt het allemaal alleen maar langer te duren. Soms  lukt het me dan te bedenken dat we allemaal om dezelfde reden op hetzelfde moment daar in die wachtrij staan. We willen boodschappen hebben en dit moment was het meest geschikte moment in onze agenda. Als dat me lukt dan lijkt de tijd in de wachtrij veel sneller te gaan.
Uiteindelijk denk ik dat als beide situaties geklokt worden ik even lang in de rij heb gestaan. Alleen hoe ik in de situatie stond is totaal anders. Minder gespannen, minder geïrriteerd, meer ontspannen en relaxed. En dat voelt toch een stuk prettiger.



dinsdag 11 oktober 2016

#WOT deel 40

Stilte ~ 1) Achterbakse 2) Aankondiging van storm (crypt.) 3) Bedaardheid 4) Die hoor je niet vallen (crypt.) 5) Eenzaamheid 6) Geluidsloosheid 7) Geluidloosheid 8) Kalmte 9) Nietszeggend bevel (crypt.) 10) Rust 11) Stilheid 12) Slapheid 13) Silentium 14) Toestand van rust 15) Vredigheid 16) Zwijg

Wanneer het op stilte aankomt heb ik zeer dubbele gevoelens. Ik aanbid stilte en ik verafschuw het net zo hevig. Zonder stilte word ik gek. Van stilte word ik ook stapelgek.

Om te kunnen functioneren is stilte voor mij onontbeerlijk. Ik heb stilte nodig om tot rust te komen, om prikkels te verwerken, om mezelf te kunnen horen denken en mezelf te kunnen zien.
In stilte kan ik mijn leven in perspectief zien. Ik kan de bergen en dalen zien. Ik zie de obstakels op mijn pad. Ik ontdek kanten van mijzelf die achter herrie en ruis verstopt waren. In stilte kan ik mijzelf zien, horen en observeren. Van tijd tot tijd hard nodig.

Maar stilte kan zijn eigen ruis vormen. Als de stilte te lang duurt worden de bergen hoger, de dalen dieper en de obstakels beren op de weg. Observeren wordt navelstaren. Alles wordt uitvergroot. Ook die kanten die niet altijd prettig zijn om zo duidelijk in beeld te hebben. De stilte gaat zijn eigen ruis vormen en vormt zo een cocon waarin ik me steeds meer opgesloten voel.

Mijn grootste denkfout in dit proces is altijd dat ik meer rust en ruimte nodig heb en dat ik die enkel kan creëren met meer stilte. Maar hoe meer stilte, hoe meer ruis, des te meer irritatie en onrust.
En dus ga ik op zoek. Op zoek naar externe ruis. Muziek opzetten, lekker dansen en heel hard meezingen. Naar een beurs, even omringt zijn door dingen waar ik blij van word en heel veel mensen die daar ook blij van worden. Koffieleuten bij een vriendin en elkaar helemaal suf kleppen.
Even weg van de stilte, even weg van mezelf. Een andere manier van mijzelf en mijn leven in perspectief zetten maar minstens zo belangrijk.


donderdag 15 september 2016

#WOT deel 37

Dapper ~ 1) Braaf 2) Boud 3) Bluf 4) Driest 5) Eerlijk 6) Fiks 7) Flink 8) Fier 9) Ferm 10) Geducht 11) Heroïsch 12) Heroïek 13) Heldhaftig 14) Kloek 15) Kordaat 16) Krachtig 17) Kranig 18) Koen 19) Krijgshaftig 20) Moedig 21) Moresterk 22) Manmoedig 23) Mannelijk 24) Manhaftig 25) Niet bevreesd 26) Onverdroten 27) Onbevreesd 28) Onbeschroomd 29) Onbeducht

Ik ben een neuroot. Ik ben voor van alles en nog wat bang. Ik heb angsten die me op slechte dagen behoorlijk uit mijn slaap kunnen houden. En aan de meeste van die angsten doe ik geen fluit.

Natuurlijk weet ik ook wel dat ik mijn leven niet door angsten zou moeten laten leiden. Maar veel van mijn angsten staan dat leven ook maar weinig in de weg. Dat ik serieel bang ben een geliefde te verliezen maakt niet dat ik minder van het leven geniet. Het helpt me juist herinneren mijn geliefden te zien voor wat ze me waard zijn, hoeveel ik ze lief heb en hoe blij ik met ze ben.

Ik ben bang een ernstige ziekte te krijgen. Ik denk zelfs dat ik wel een tikje hypochondrisch ben. Gevoelsmatig dan, want rationeel wuif ik alle symptomen weg en kan ze zeer simpel verklaren. Altijd moe? Joh, je hebt een chronische ziekte, je hebt een hartinfarct gehad en je hebt een bovengemiddeld druk gezin. Geen wonder dat je altijd moe bent.
Hoofdpijn? Tja, altijd moe en veel stress, dat had je kunnen verwachten.
Hoestbuien met lichte pijn en een ietwat beklemmend gevoel? Vast een luchtweginfectie. Iedereen in de omgeving is al verkouden dus dat zal het wel zijn.
Ik ben zo goed in het rationaliseren dat ik mijzelf echt af en toe naar de huisarts moet schoppen omdat symptomen absurd lang aanhouden, me toch echt ongerust maken of me zelfs uit mijn slaap houden (waarmee ik dan mijn vermoeidheid moeiteloos verklaar)

Ook ben ik best wel bang van de wereld waar we in leven. Het maakt me zelfs zeer verdrietig. En ik weet hoe machteloos ik daarin ben. De enige manier voor mij om daar mee om te gaan is weinig nieuws volgen en proberen zelf zoveel mogelijk vriendelijkheid in de wereld te brengen. Gewoon iemand groeten. Af en toe iets aardigs zeggen tegen iemand die ik tegen kom. Een oprecht compliment uitdelen, zelfs al gaat het om uiterlijkheden. En vooral ook, vriendelijk zijn tegen werkende mensen. Een vrachtwagenchauffeur ruimte geven om een bocht te nemen en na afloop groeten, een kassameisje goedendag terugwensen, een telefoniste bedanken voor informatie. Kleine gebaren die mijn en hopelijk de ander zijn/haar dag een klein beetje mooier maken.

Mijn grootste angst is nog steeds autorijden op een snelweg. Daar komen al mijn angsten samen. Tel daar bij op dat ik geen enkele controle heb op het weggedrag van anderen. Bij het bedenken en opschrijven alleen al voel ik de onrust in mij groeien.
Nu zou ik daar best rijlessen voor kunnen nemen maar dat vind ik zelf een beetje klinken als ‘je bent bang voor water, waarom neem je geen zwemles?’ Waarom zou ik het mezelf aan doen volledige paniek te riskeren? Natuurlijk is het wel eens lastig. En soms beperkt het me zelfs. Openbaar vervoer is namelijk niet altijd een optie.
Toch kies ik ervoor geen professionele hulp te zoeken.  Natuurlijk omdat ik echt bang ben voor de angst. Maar ook omdat ik van mezelf mild mag zijn voor mezelf. Ik hoef niet alles te kunnen. Ik hoef niet altijd sterk te zijn. Ik moet niet alles kunnen. Soms mag ik gewoon heel erg bang zijn.

En dat vind ik pas echt dapper van mijzelf.